Zoals jullie in mijn vorig (jaarplanning 2014) bericht konden lezen ging ik deze week een workshop volgen bij Veritas. Om een cape en kinderkleedje te maken (de link werd ondertussen door Veritas offline gehaald). Ik maakte mijn oudste dochter helemaal warm voor het roodkapje-verhaal en beloofde haar om met zo'n cape en kleedje voor haar terug te komen!
Samen met een toffe madam arriveerde ik ruimschoots op tijd (wat ons was aangeraden nadat ik een mailtje had gestuurd naar Veritas, want nadat ik me via de website ingeschreven had voor de workshop, kreeg ik niets meer van (praktische) info), omdat we daar ter plaatse moesten starten met stofjes kiezen en patronen knippen.
In de winkel (want daar gaat de workshop dus door, tussen de klanten) werd ons dan verteld dat we zelf een patroontje mochten kiezen uit het Burda-patroonboek en dat iedereen mocht maken wat hij wou, als het niet te moeilijk is (en op een dag klaar kon zijn). We bladeren wat door het boek, vonden niet echt iets wat ons heel hard aanstond en vroegen om toch het kleedje met cape te mogen maken, aangezien we ons daarvoor ingeschreven hadden en de combinatie ook heel leuk was. Dat bleek niet te kunnen!! Het was een oud patroon of zo, niet meer te krijgen en we moesten maar iets uit het boek kiezen... (!) Dit hadden we toch graag op zijn minst op voorhand geweten, ik weet niet of we dan de workshop nog gevolgd zouden hebben.
Maar we besloten niet te moeilijk te doen en begonnen iets te kiezen uit het boek. Uiteindelijk vonden we een patroon, mijn naaipartner-in-crime zou maat 128 cm maken en ik maat 122 cm. Opnieuw een probleem. Dat bleek niet te kunnen omdat er maar 1 patroon beschikbaar was. Zucht. We bladeren verder, namen er andere patroontjes bij, maar uiteindelijk vonden we niets anders dat ons genoeg beviel. Dus gingen we eerst het patroon uitknippen in maat 128, dan in 122.
Er waren ondertussen nog twee dames gearriveerd, 1 van hen wou met hetzelfde patroon werken (gelukkig ook maat 128, was nog niet verknipt tot maat 122). Toen alles geknipt was, vroeg de begeleidster' en wie gaat het patroon nu meenemen van jullie drie? Dat zou ik dan uiteindelijk zijn, ah ja, want maat 128 was er afgeknipt :-(. 'Ok, dan zet ik het er bij jou (mij dus) bij op de factuur, maar ik zal er wel iets afdoen, hoor, want jullie hebben het alledrie gebruikt hé.' Slik. Is het eigenlijk normaal dat bij een workshop het patroon zelf ook nog betaald moet worden? Het materiaal uiteraard nog wel, maar zo'n patronen zijn normaal toch inbegrepen?
En dan nog even over de stofjes: we legden onze patroondelen spaarzaam op de stof, de stof werd afgeknipt en nee hoor, je moet niet denken dat de stof dan gemeten werd... Er werd op het patroontje gekeken hoeveel stof nodig was voor de gekozen maat en die hoeveelheid werd ons aangerekend. Als je weet dat die hoeveelheden op de patronen normaal aan de ruime kant zijn, besef je ook dat dat weer niet zo correct is...
Dus je kan geloven dat we lichtelijk geënerveerd aan onze dag begonnen. Uiteindelijk werd er wel nog een kleedje gemaakt, waar ze hier thuis gelukkig ook blij mee waren. Nadat ze begrepen hadden dat Roodkapje geen optie meer was....
Had ik nu gewoon pech met deze workshop?
Ik heb me ondertussen ingeschreven voor een andere workshop (niet bij veritas deze keer) en hoop dat ik daar wel met dat naar huis kan komen waarvoor ik me ingeschreven heb!
En als iemand zou weten welk patroontje oorspronkelijk gebuikt werd voor de cape en het kleedje, mag je het altijd laten weten, ik zou die combinatie toch nog eens heel graag maken voor mijn dochters!
Maar we besloten niet te moeilijk te doen en begonnen iets te kiezen uit het boek. Uiteindelijk vonden we een patroon, mijn naaipartner-in-crime zou maat 128 cm maken en ik maat 122 cm. Opnieuw een probleem. Dat bleek niet te kunnen omdat er maar 1 patroon beschikbaar was. Zucht. We bladeren verder, namen er andere patroontjes bij, maar uiteindelijk vonden we niets anders dat ons genoeg beviel. Dus gingen we eerst het patroon uitknippen in maat 128, dan in 122.
Er waren ondertussen nog twee dames gearriveerd, 1 van hen wou met hetzelfde patroon werken (gelukkig ook maat 128, was nog niet verknipt tot maat 122). Toen alles geknipt was, vroeg de begeleidster' en wie gaat het patroon nu meenemen van jullie drie? Dat zou ik dan uiteindelijk zijn, ah ja, want maat 128 was er afgeknipt :-(. 'Ok, dan zet ik het er bij jou (mij dus) bij op de factuur, maar ik zal er wel iets afdoen, hoor, want jullie hebben het alledrie gebruikt hé.' Slik. Is het eigenlijk normaal dat bij een workshop het patroon zelf ook nog betaald moet worden? Het materiaal uiteraard nog wel, maar zo'n patronen zijn normaal toch inbegrepen?
En dan nog even over de stofjes: we legden onze patroondelen spaarzaam op de stof, de stof werd afgeknipt en nee hoor, je moet niet denken dat de stof dan gemeten werd... Er werd op het patroontje gekeken hoeveel stof nodig was voor de gekozen maat en die hoeveelheid werd ons aangerekend. Als je weet dat die hoeveelheden op de patronen normaal aan de ruime kant zijn, besef je ook dat dat weer niet zo correct is...
Dus je kan geloven dat we lichtelijk geënerveerd aan onze dag begonnen. Uiteindelijk werd er wel nog een kleedje gemaakt, waar ze hier thuis gelukkig ook blij mee waren. Nadat ze begrepen hadden dat Roodkapje geen optie meer was....
Had ik nu gewoon pech met deze workshop?
Ik heb me ondertussen ingeschreven voor een andere workshop (niet bij veritas deze keer) en hoop dat ik daar wel met dat naar huis kan komen waarvoor ik me ingeschreven heb!
En als iemand zou weten welk patroontje oorspronkelijk gebuikt werd voor de cape en het kleedje, mag je het altijd laten weten, ik zou die combinatie toch nog eens heel graag maken voor mijn dochters!
Hier is het kleedje dat ik uiteindelijke maakte:
Nog even een update: ik kreeg ondertussen een mailtje van Veritas. Ze bieden 'oprechte excuses voor het ongemak dat u tijdens deze workshop heeft ervaren' en ze 'kunnen je garanderen dat al onze workshops normaal gezien zeer goed voorbereid zijn'.
